إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٦٨ - باب چهل و هفتم دعا و بركت و فضيلت آن

است يا بلند كردن دو انگشت سبابه را و حركت دادن بطرف چپ و راست كه تضرع و زاريست و بلند كردن دستها را بطرف آسمان ابتهال است و فرمود: كيست از شما ابتهال كند كه اشك چشم بصورتش جارى باشد.

و سزاوار است از براى كسى كه دعا ميكند پاك و رو بقبله باشد و يكى از آداب دعا اين است كه در مكانهاى شريفه و در اوقات شريفه و بعد از نماز باشد و در دستش انگشتر عقيق باشد روايت دارد دستى كه در آن انگشتر عقيق باشد دعايش رد نميشود و فرمود دستى بسوى آسمان بلند نميشود كه دوست‌تر باشد در نزد خدا از دستى كه در آن عقيق است و آن عقيق امان است در سفر و حضرت رسول فرمود دو ركعت نماز با انگشتر عقيق بهتر است از هفتاد ركعت بدون انگشتر عقيق و فرمود عقيق اولين گوهرى است كه اقرار به يگانگى خدا و نبوت حضرت محمّد و ولايت على ٧ كرد و خدا مقدر فرمود هر دستى كه در آن انگشتر عقيق باشد و بدعا بلند شود آن را رد نكند و آن را عذاب نكند.

و روايت شده كه مردى نابينا شد مصيبتش را بسوى خدا شكايت كرد در خواب ديد كه گوينده‌اى ميگويد اين دعا را بخوان:

«يا قريب يا مجيب يا سميع يا بصير يا لطيف يا خبير يا لطيفا لما يشاء صل على محمّد و آل محمّد ردّ علىّ بصرى»

پس خداى تعالى چشمانش را باو برگرداند.

و روايت شد كه جوانى بپرده‌ى خانه‌ى كعبه چسبيده بود و گريه مى‌كرد و ميگفت «الهى ليس لك شريك فيؤتى و لا وزير فيرشى‌