إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٦٧ - باب چهل و هفتم دعا و بركت و فضيلت آن

آزمايش ميكنم چه بسا بنده را بيمار كنم پس خدمت و اطاعت و نمازش كم مى‌شود او در اين حال غم و غصه كه مرا ميخواند دوست‌تر است براى من از نماز نمازگزاران و چه بسا بنده نماز مى‌خواند پس آن نماز را بصورت او ميزنم كه صدايش را از من پوشيده دارد.

آيا ميدانى كه اين بنده كيست اى داود اين شخصى است زياد بخانواده‌ى مؤمنان بچشم بد نگاه ميكند اين كسى است با خودش ميگويد اگر روزى زمامدار مردم شدم گردن‌هاى مردم را از روى ستم ميزنم اى داود گريه كن بر گناهانت مانند زن بچه مرده بر فرزندش.

اگر ديدى در جهنم مردمى را كه گوشت يك ديگر را ميخورند بوسيله‌ى زبانهايشان و بين دو متخاصم قرار گرفته‌اند و با گرزهاى آتشين آنان را ميزنم سپس فرشتگانى را بر آنان مسلط ميكنم كه آنان را نكوهش كنند ميگويند اى اهل دوزخ اين فلان زبان دراز است (كه زبان درازى ميكرد) بشناسيد او را چقدر نمازهاى طولانى خواند و چقدر در آن نمازها گريه كرد از خوف خدا و در نزد خدا باندازه‌ى شكاف دانه‌ى خرما ارزش نداشت هنگامى كه بدلش نگاه كردم او را از نظر نماز سالم يافتم ولى زنى براى او آشكار شد و خودش را در اختيار او قرار داد او هم او را پذيرفت و اگر با مؤمنى معامله كرد خيانت در حق او نمود.

و حضرت صادق ٧ فرمود: كيفيت بلند كردن دو دست براى دعا اين است كه كف دو دست را بسوى آسمان بلند كنى اين نوع دعا رغبت است يا قرار دادن پشت دستها را بطرف آسمان كه رهبت‌