إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٠٦ - باب سى و هشتم - ستايش شكيبائى

آگاه نساختم از ترس اينكه بيتابى نكند و اشكش در برابر مصيبتها پنهانى جارى شود و گريه‌اش را من ندانم.

روايت شده بداود پيغمبر وحى رسيد كه اخلاق خود را مانند اخلاق من گردان و همانا يك قسمت از اخلاق من اين است كه من بسيار شكيبايم و انسان شكيبا و صابر اگر در حال صبر بميرد شهيد مرده است و اگر زنده بماند عزيز است بدانيد كه صبر كردن بر آنچه كه نفس از انسان ميخواهد سرلوحه‌ى پيروزيست و شكيبائى بر محنت‌ها سرلوحه‌ى فرج و گشايش است.

خدا ستايش كرده ايوب پيغمبر را در قرآن كريم كه ميفرمايد «إِنَّا وَجَدْناهُ صابِراً نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ»[١] همانا ايوب را شكيبا يافتيم نيكو بنده‌ايست همانا او توبه‌كننده است.

و روايت شده كه سخت شد گرفتاريها و بلاهاى ايوب، همسرش روزى بدو گفت كه همانا دعاى پيامبران مستجاب است پس اگر از خدا بخواهى كه گرفتارى ترا برطرف كند خوبست ايوب بهمسرش فرمود كه اى همسرم خداوند هفتاد سال تمام نعمتهايش را بما ارزانى داشته اكنون ما را واگذارده كه بر بلاهاى خدا صبر كنيم.

و نيز روايت شده كه همانا همسرش بسوى او آمد در حالتى كه يكى از گيسوانش را براى قوت روزانه‌اش فروخته بود اين منظره سخت ايوب را ناراحت كرد پس خود را در پيشگاه خدا قرار داد و عرضكرد پروردگارا مرا بهجران فرزندان و اهل و عيالم گرفتار كردى شكيبائى را پيشه كردم، رنجور و بيمارم كردى صبر كردم بعد

[١] سوره ص ٤٣.