إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢١٨ - باب بيست و دوم - فضيلت نماز شب

خودت گريه كن هنگامى كه شايستگى نداشته باشى كه در پيشگاه پروردگارت بايستى ترا بخواباند و اگر دانسته شود تو شايستگى دارى كه در پيشگاه او بايستى ترا بيدار كند پس بسيار سعى و كوشش كن پيش از آنكه عمرها فانى شود زيرا كه دنيا محل كشت براى آخرت است و بهمان اندازه كه در دنيا بكارى در آخرت درو خواهى كرد و همانا خداى عز و جل فرمان داده است به شتاب كردن بسوى طاعت‌ها و سرعت بسوى آنها پس فرموده است: «سابِقُوا إِلى‌ مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَ جَنَّةٍ عَرْضُها كَعَرْضِ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ أُعِدَّتْ لِلَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ رُسُلِهِ‌»[١] پيشى بگيريد بسوى آمرزش از پروردگارتان و بهشتى كه پهناى آن باندازه‌ى پهناى زمين و آسمان است آماده شده براى كسانى كه ايمان آورده‌اند بخدا و فرستادگان خدا.

و هر كس شب‌زنده‌دارى نكند و بجاى عبادت بخوابد فرمان خدا را كه سبقت بسوى آمرزش و ورود بهشت باشد اجرا نكرده بدان كه هر كس تمام شب را بخوابد اين خوابيدن دليل است كه روز گناه بزرگى كرده پس خدا او را مجازات كند و از دربارش و مرافقت و همراهى عابدان دورش نمايد و اگر شخص خوابيده بداند كه چه ثوابى بزرگ از نماز شب از او فوت شده و چه اجرى را از دست داده همانا گريه‌اش طولانى خواهد شد بر آنچه كه از دستش رفته.

از ابن مسعود روايت شده كه رسول خدا فرموده: در نااميدى مرد همين بس كه شب را بيدار باشد و دو ركعت نماز نخواند و در آن شب بياد خدا نباشد تا اينكه سحر شود.

[١] حديد ٢١