إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢١٧ - باب بيست و دوم - فضيلت نماز شب
|
(من خاف من سكرة المنايا |
لم يدر ما لذة الرقاد (٢) |
|
|
(قد بلغ الزرع منتهاه |
لا بدّ للزّرع من حصاد (٣) |
|
(٢) هر كس از سختى جان كندن بترسد لذّتى از خواب خود نميبرد.
(٣) كشت هنگام دروش رسيده ناچار است كشت از درو شدن.
پس بيدار شو اى برادر از خواب گرانت كه بيشترى از عمر تو در بىخبرى و خواب گذشت فراموش مكن از بندگى خدا در آنچه كه از عمرت باقيمانده تا پايان كارت بخوبى بپايان رسد غنيمت بشمار چند روز ماندهى از عمر را و بىخبر مباش، پشيمان خواهى شد كه خدا روز رستاخيز را روز اندوه و پشيمانى نام نهاده و در جاى ديگر روز تغابن و ضرر نام نهاده.
از نبى اكرم روايت شده كه فرموده: آفريدهاى نيست مگر اينكه روز قيامت پشيمان مىشود ولى پشيمانى او را فايدهاى ندهد امّا خوشبخت زمانى كه مىبيند بهشت و آنچه را كه خداى تعالى براى پرهيزكاران وعده فرموده پشيمان مىشود زيرا كه او عملى مانند كردار متقين و پرهيزكاران ندارد و آرزو ميكند عبادت بيشترى از عبادت ايشان تا به پايهى بلند از مقام آنان برسد در فردوس اعلى و اگر از بدبختها باشد زمانى كه شعلههاى آتش و آنچه را كه خدا از عذاب دردناك در دوزخ وعده كرده به بيند فرياد ميكشد و پشيمان مىشود هنگامى كه نميتواند گناه را ريشه كن كند تا سالم بماند از آنچه كه در آن گرفتار است پس اين است اندوه و غصه و درد بزرگ.
هان اى برادر عمل را از سر بگير اشك را جارى كن بر حال