إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٩٨ - باب بيستم - سخنرانى رسول خدا

اين روز جگرها فرو ريزد و آتش بسوى كافران شعله ميكشد و ايشان را در هم مى‌شكند و پيدا نميكند گناهكار از آتش پناهى «وَ قالَ قَرِينُهُ هذا ما لَدَيَّ عَتِيدٌ»[١] و رفيقش گويد اين است آنچه نزد من آماده است روزى كه شعله‌ى آتش بسوى كافران بلند مى‌شود پس فرشته‌هائى كه آنان را بسوى آتش ميكشند و پيش مى‌آيند و با زور و جبر آنان را بسوى آتش ميكشند و اشكشان ميريزد و آتش بسوى كافران بلند مى‌شود مانند بلند شدن شير زمانى كه نعره ميزند پس شعله‌ى آتش ذليل ميكند هر كس را كه خود را در دنيا عزيز مى‌دانسته و تكبر ميكرده «الَّذِي جَعَلَ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ فَأَلْقِياهُ فِي الْعَذابِ الشَّدِيدِ»[٢] آنكه قرار داد با خدا خداى ديگرى پس او را در عذاب سخت بيندازيد.

و خداوند مى‌فرمايد كه مسامحه و سهل‌انگارى را از ميان برداشته در آن روز رسيدگى اين كار بدست من است كه ستمديدگان را يارى كنم «قالَ لا تَخْتَصِمُوا لَدَيَّ وَ قَدْ قَدَّمْتُ إِلَيْكُمْ بِالْوَعِيدِ»[٣] در پيشگاه من نزاع نكنيد و بتحقيق پيش فرستادم بسوى شما وعده عذاب را در كتابها و همانا ترساندم شما را در گذشته‌ى از روزگار آيا نترسانيدم شما را از معصيت‌ها و گناهان؛ آيا شما را باين روز وعده ندادم.

«ما يُبَدَّلُ الْقَوْلُ لَدَيَّ وَ ما أَنَا بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ»[٤] هيچ سخنى در نزد من تغيير نمى‌كند و نسبت ظلم براى بندگان بمن داده نميشود.

[١] ق ٢٢.

[٢] ق ٢٥.

[٣] ق ٢٧.

[٤] ق ٢٨.