إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٩٠ - باب ششم در ترسيدن و بيمناك شدن از كتاب خداست

و فرموده است كه سخت مى‌شود بر اهل آتش گرسنگى در آن عذابى كه بسر ميبرند هى فرياد ميزنند غذا! غذا! طعامى به آنان داده مى‌شود كه گلوگير باشد و عذابى دردناك و آبى گرم به آنها ميدهند كه احشاء و امعايشان را از يك ديگر جدا ميكنند پس بمالكين جهنم گويند بخوانيد پروردگارتان را يك روز هم كه شده عذاب ما را سبك نمايد.

سپس بآنان گفته مى‌شود مگر چنين نبود كه آمد شما را رسولان و پيغمبران با دليل و برهان روشن، گويند بلى آمدند بآنان گويند پس بخوانيد خدا را و خواندن كافران جز گمراهى نيست.

و حضرت حسن بن على ٧ فرموده كه: همانا خداى تعالى غل و زنجيرها را در گردن اهل جهنم قرار نداده كه آنان را عاجز و ناتوان كند بلكه براى اين است كه هر گاه شعله آتش خاموش گردد آنان را در ته جهنم اندازد.

بعد از اين گفتار حضرت مجتبى ٧ بيهوش گرديد چون از حالت بيهوشى بخود آمد فرمود: اى فرزند آدم پرهيز ده نفس خود را زيرا او يك نفس بيش نيست اگر خويش را دوست دارى نجات پيدا ميكنى و اگر هلاك و تباه شدى نجات ديگران براى تو فايده‌اى ندارد.

و حضرت رسول فرموده است: واى بر ثروتمندان از دادخواهى نيازمندان و فقيران در روز قيامت و رستاخيز آنگاه كه نيازمندان ميگويند پروردگار ما ثروتمندان در بهره‌اى كه از اموالشان براى ما واجب و معين كردى ستم كردند و حق ما را ندادند.