إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٥٦ - باب چهارم در نكوهش دنيا

كردم دنيا را در يك حالت و غرور و باطلى.

٥- و دورانى از عمر خويش را بخوشيهاى كوتاه ناپايدار دنيا تباه كردم.

و نيز ديگرى گفته:

١- و همانا مرديكه بزرگترين همتش دنياست از آن دنيا چنگ بريسمان غرور و فريب ميزند.

٢- اى دنيا ترا خواستم اما تو به من توجهى نكردى و فايده‌اى جز حزن و اندوه و مشقت از تو نديدم.

٣- و براى بدست آوردن تو تندروى در گناه كردم ولى تو حاجت مرا بر نياوردى و فرار كردم اگر فرار از گناه فايده داشته باشد.

٤- و بهره‌اى مانند قناعت براى اهل دنيا نديدم در حالتى كه با خود ميبرد انسان آنچه را كه در طلب زندگانيست.

و پيغمبر اكرم فرمود: فرمان خدا را مخالفت نكنيد عرضكردند اى رسول خدا اين مخالفت چيست؟ فرمود: كوشش كردن در آبادى خانه‌اى كه فرمان خدا بر خرابيش اجرا شده.

و حضرت علي بن الحسين اين شعر را ميخواند: