إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٤٠ - باب سوم زهد دنيا و ميل بعبادت

آگاه است بكردارى كه انجام ميدهيد و نيز خداى تعالى فرموده است: وَ فَرِحُوا بِالْحَياةِ الدُّنْيا وَ مَا الْحَياةُ الدُّنْيا فِي الْآخِرَةِ إِلَّا مَتاعٌ‌[١] و شادمان شدند بزندگانى دنيا ولى زندگى دنيا در مقابل آخرت جز كالائى بيش نيست يعنى مردارى است.

إِنَّ الَّذِينَ لا يَرْجُونَ لِقاءَنا وَ رَضُوا بِالْحَياةِ الدُّنْيا وَ اطْمَأَنُّوا بِها وَ الَّذِينَ هُمْ عَنْ آياتِنا غافِلُونَ أُولئِكَ مَأْواهُمُ النَّارُ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ‌[٢] همانا آنان كه ديدار ما را اميدوار نيستند و بزندگى دنيا خوشنودند و اطمينان خاطر بدنيا دارند، و نيز آنان كه از آيات و آثار ما غافلند و بى‌خبرند جايگاه اينان در آتش است بواسطه كردارى كه انجام ميدادند.

و ميفرمايد خداى تعالى: إِنَّما مَثَلُ الْحَياةِ الدُّنْيا كَماءٍ أَنْزَلْناهُ مِنَ السَّماءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَباتُ الْأَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَ الْأَنْعامُ حَتَّى إِذا أَخَذَتِ الْأَرْضُ زُخْرُفَها وَ ازَّيَّنَتْ وَ ظَنَّ أَهْلُها أَنَّهُمْ قادِرُونَ عَلَيْها أَتاها أَمْرُنا لَيْلًا أَوْ نَهاراً فَجَعَلْناها حَصِيداً كَأَنْ لَمْ تَغْنَ بِالْأَمْسِ كَذلِكَ نُفَصِّلُ الْآياتِ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ‌[٣] جز اين نيست كه مثل زندگى دنيا مانند آبى است كه از آسمان فرو ميفرستيم آن را پس آميخته به آن مى‌شود گياه زمين از آنها كه مردمان و چهارپايان مى‌خورند تا وقتى كه زمين بخود بگيرد سبزى و خرميش را و زينت پيدا كند و اهل زمين خيال كنند كه ايشان نيروى و توانائى بر آن دارند شبان گاه و روز فرمان ما بيايد آن گياهان سبز

[١] رعد ٢٦

[٢] يونس ٧.

[٣] يونس ٢٤.