إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٨ - باب دوم در پاداش پند و اندرز

و فرمود: مثل آنچه كه من بآن برانگيخته شدم از ارشاد و رحمت مانند بارانى است كه بزمين ميريزد قسمتى از آن زمين گياه تازه ميرويد و قسمتى از آن زمينها گوديهاى مستطيل است كه آب را نگاه ميدارد سپس مردم فايده مى‌برند و آب ميخورند و بديگرانهم مى‌آشامانند و زراعتهاى خويش را آب مى‌دهند و قسمتى از آن زمينها شوره‌زار است و آب را فرو ميبرد و زراعتى از آن نرويد مانند همين زمين‌ها است دلهاى دانايان كه بعلم خود عمل ميكنند و دلهاى دانايانى كه بدانائى خويش عمل نميكنند.

و حضرت رسول اكرم فرموده: مرد مسلمان نخواهد بود تا زمانى كه مردم از زبان و دستش در امان باشند و نيز مؤمن نميباشد كسى كه برادرش از ستم او در امان نباشد و همسايه‌اش از شر او ايمن نباشد و دانشمند نيست عالمى كه بعلم خويش عمل نكند و پرهيز كار نيست عابدى كه داراى ورع نباشد و داراى ورع نباشد تا اينكه به پرهيزد در آنچه كه در دست مردم است.

مؤلف گويد اى برادر سكوت خويش را طولانى كن و فكر و انديشه را زياد كن و عمل به پند و اندرز نما و خنده را كم كن و از گناه خويش پشيمان شو كه در پيشگاه خدا با آبرو باشى و نيز پيغمبر فرمود: شب معراج ديدم گروهى را كه لبهاى آنان را با قيچى‌هاى آتشين قيچى ميكنند و بعد مى‌اندازند بجبرئيل گفتم اينان كيستند عرضكرد سخنوران و خطيبان است كه مردم را امر بخوبى ميكردند ولى خودشان را فراموش مى نمودند اينان كتاب خدا را ميخواندند اما نمى‌انديشيدند.

و گروهى گفته‌اند كه دانشمند دكتر امت است و دنيا درد است‌