إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٧ - باب دوم در پاداش پند و اندرز

و فرمود براى هر چيزى گنجينه ايست و گنجينه پرهيزگارى دلهاى عارفان است.

و نيز فرمود: كه روز قيامت بنده قدم از قدم برندارد مگر اينكه از پنج خصلت از او بپرسند و سؤال كنند ١- از عمرش مى‌پرسند كه در چه راهى مصرف كرده ٢- از جوانى او پرسند كه در چه چيز كهنه كرده ٣- و ٤- از دارائى و ثروتش كه از كجا آورده و در كجا خرج كرده ٥- از علم و دانشش پرسند كه چه عملى كردى از آن چه دانستى و حضرت امير المؤمنين ٧ فرموده: همانا مردم طلب علم و دانش را ترك كردند بواسطه آن چه كه از دانشمند بى‌عمل ديدند.

و حضرت رسول فرمود: دانشى كه بهره‌اى از آن برده نشود مانند گنجى است كه انفاق نمى‌شود، و نيز فرموده است: دانش دو قسم است ١- دانش بزبان كه آن حجت است بر صاحبش ٢- و علم و دانش بدل كه آن بهره دهنده است براى كسى كه عمل به آن كند و ايمان به آرزو ممكن نيست ولى ايمان آن است كه در دل جايگزين باشد و اعضا و جوارح به آن عمل كنند.

و بر نگين انگشتر حضرت حسين بن علي ٧ اين جمله نقش بسته كه هر گاه دانستى عمل كن و گروهى گفته‌اند كه اولين مرحله علم سكوت كردن است بعد از آن شنيدن سپس نگه‌دارى بعد عمل بآن علم بعد از آن پراكندن و نشر دادن است و گفته شده است در بيان خداى تعالى: فَنَبَذُوهُ وَراءَ ظُهُورِهِمْ‌[١] دانش را پشت سرشان افكندند فرمود:

عمل به علم و انتشار آن را واگذاشتند

[١] آل عمران ١٨٣.