إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٠٩ - باب سى و نهم - توجه داشتن بخدا

اوست و همانا آن بنده طاقت ندارد كه خود را از خدا پنهان كند و نه هم قدرتى دارد كه از تحت قدرت و سلطنت خدا بيرون رود.

لقمان بفرزندش فرمود: كه اى پسرك من هر گاه كه خواستى معصيت خدا را كنى جايى را در نظر بگير كه خدا ترا نبيند در آنجا، كنايه از اينكه جايى پيدا نمى‌كنى كه ترا در آنجا نه بيند پس بنا بر اين معصيت او را مكن و خداى تعالى ميفرمايد: «وَ هُوَ مَعَكُمْ أَيْنَ ما كُنْتُمْ» و خدا با شماست در هر كجا كه باشيد.

و بعضى از دانشمندان يكى از شاگردانش را بر سايرين فضيلت و برترى ميداد شاگردان درين باب او را نكوهش كردند مرد دانشمند بهر يك از شاگردانش مرغى داد و گفت مرغ را در جايى بكش كه در آنجا هيچ كس نباشد تمام شاگردان آمدند مرغ‌هاى كشته را به محضر استاد آوردند.

شاگرد جوانى كه استاد او را بر سايرين مقدم ميداشت آمد و مرغش را زنده آورد ايستاد از او پرسيد چرا مرغ را نكشتى؟ عرض كرد طبق دستور شما عمل كردم كه فرموديد در جايى بكشيد كه هيچ كس ترا در آنجا نه بيند و جايى نبود مگر اينكه مرا خداى واحد احد صمد ديد استاد او را تحسين كرد بعد بشاگردان ديگر گفت من بدين جهت او را بر شما فضيلت ميدهم و امتيازى باو ميدهم.

و از نشانه‌هاى مراقبت انفاق كردن آنچه را كه خدا عطا فرموده ميباشد و هر چه را خدا بزرگ شمرد بزرگ بشمارى و كوچك شمردن آنچه را كه خدا كوچك شمرده پس اميدوارى ترا وادار