إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٣٣ - باب بيست و سوم - گريهى از ترس خدا

رسول خدا بحضرت امير المؤمنين فرمود: كه يا على بر تو باد با شك ريختن از ترس خدا زيرا كه خدا بشماره‌ى هر دانه‌ى اشك تو خانه‌اى در بهشت برايت ميسازد و فرمود: اگر گريه‌كننده‌اى در ميان جمعيتى باشد خدا بواسطه‌ى او بر تمام آن مردم رحم ميكند.

و فرمود: هر گاه خدا بنده‌اى را دوست دارد پرده‌اى از غم دلش را فرا ميگيرد زيرا كه خدا دوست دارد دلهاى غمگين و خاطرهاى افسرده را و هر گاه بنده‌اى را دشمن دارد دلش را شادمان و مسرور گرداند از خنده و هيچ گاه كسى كه از خوف خدا گريه ميكند وارد آتش نميشود تا اينكه شيرى كه از پستان بيرون آمده به پستان دوباره برگردد[١] و جمع نميشود گرد راه خدا و دود جهنم در بينى مؤمنى هيچ گاه.

و نيز فرمود: اشك ريختن از ترس خدا آتش خشم خدا را خاموش ميكند و خداوند نكوهش فرموده آنان را كه وقت شنيدن قرآن گريه نميكنند در كلام خودش كه ميفرمايد: «أَ فَمِنْ هذَا الْحَدِيثِ تَعْجَبُونَ وَ تَضْحَكُونَ وَ لا تَبْكُونَ‌»[٢] آيا از اين سخن در شگفتيد خنده ميكنيد و گريه نميكنيد.

و خداوند ستايش كرده كسانى را كه هنگام شنيدن قرآن گريه ميكنند چنانچه در قرآن كريم ميفرمايد:

«وَ إِذا سَمِعُوا ما أُنْزِلَ إِلَى الرَّسُولِ تَرى‌ أَعْيُنَهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ‌

[١] كنايه از اينكه همان طورى كه شير به پستان بر نخواهد گشت گريه‌كننده هم بآتش نخواهد رفت.

[٢] نجم ٥٩.