إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٠٤ - باب بيست و يكم - ياد خدا

و حضرت فرمود كه خداى سبحان فرموده است هر گاه كسى كه معرفت بمن دارد نافرمانى مرا بكند منهم بر او چيره گردانم كسى را كه مرا نشناسد و فرمود: مؤمن سخنش ذكر است، سكوتش فكر است، نگاهش عبرت است.

و فرموده است كه همانا دشمن من حاجتش را از من ميخواهد منهم حاجت او را بزودى بر آورم از ترس اينكه مبادا ديگرى حاجت او را بر آورد يا اينكه او بى‌نياز شود و ثوابش از من فوت شود و از معنى پارسائى از آن حضرت پرسيده شد فرمود: زاهد كسى است كه بيش از قوت روزانه‌اش نخواهد و آماده‌ى براى مرگ باشد.

و فرمود دنيا خواب و خيالست و آخرت بيداريست و ما در بين دنيا و آخرت خواب و بيدار هستيم.

و فرمود: نزديكترين حالات انسان به خشم خدا و طاعت شيطان وقتى است كه خشم كند بديگران و عمر بن عبد العزيز در يك سخنرانى گفت اى مردم بدانيد كه شما بيهوده آفريده نشده‌ايد و شما را مهمل وانگذارند و همانا براى شما وعده‌گاهيست كه خدا شما را در آن گرد آورد براى روز حكم و قضاوت بين شما همانا زيانكار است كسى كه بيرون آورد او را خدا از رحمتش كه گسترش داده بر هر موجودى و از بهشتى كه پهنايش باندازه‌ى زمين و آسمانهاست بواسطه‌ى بدى عمل و كردارش.

و همانا فردا امان از آتش دوزخ براى كسى است كه دنياى ناچيز را بآخرت با ارزش و فنا و نابودى را به بقا و دوام فروخته‌