جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٧ - غزل ٤٨٥ بفكن بر صف رندان، نظرى بهتر از اين

ذرّه خاكم ودر كوىِ توام وقت، خوش است‌

ترسم اى دوست! كه بادى ببرد ناگاهم‌

بر سَرِ شمعِ قدت، شُعلهْ صفت مى لرزم‌

گرچه دانم، كه هواىِ تو كُشد ناگاهم‌[١]

آن سيه چَرده، كه شيرينىِ عالم با اوست‌

چشم مِيگون، لبِ خندان، دلِ خرّم با اوست‌

گرچه شيرين دهنان پادشهانند، ولى‌

آن سليمان زمان است، كه خاتَم با اوست‌

رُوىْ خوب است وكمالِ هُنر ودامنِ پاك‌

لاجرم، همّتِ پاكان دو عالم با اوست‌

خال مشكين، كه بر آن عارضِ گندم گُون است‌

سرِّ آن دانه كه شد رهزنِ آدم، با اوست‌[٢]

ناصحم گفت: كه جز غم چه هنر دارد عشق؟

گفتم: اى خواجه غافل! هنرى بهتر از اين‌

اى همه كار تو مطبوع وهمه جاىِ تو خوش!

دلم از عشوه شيرينِ شكَرْخاىِ تو خوش‌