جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٣٦ - غزل ٥١٣ سحرگاهان، كه مخمور شبانه

اين غزل حكايت از حال ومشاهده اى مى كند كه خواجه را دست داده، به بيان آن پرداخته ومى گويد:

سحرگاهان كه در خمارى شراب تجلّيات ومشاهدات شبانه بسر مى بردم، محبوب باز پيمانه اى سرشار از شور وشعف وشادى عطا فرمود. در جايى مى گويد:

اينجا بود كه:

عقل خويش را هم از آن مِىْ چشانيدم، واز عالم خويشش توجّه به مقام اولوا الألباب وصاحبان سرّ وراه يافتگان به حقيقت دادم؛ كه:

«وَلَأسْتَغْرِقَنَّ عَقْلَهُ بِمَعْرِفَتى، وَلأقُومَنَّ لَهُ مَقامَ عَقْلِهِ.»

[٢]: (وهر آينه عقل او [عامل به رضاى خود] را غرق در معرفت وشناخت خود ساخته و خود به جاى عقل او قرار خواهم گرفت.). در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢١٠، ص ١٧٥.

[٢] - وافى، ج ٣، ابواب المواعظ باب مواعظاللَّه سبحانه، ص ٤٠.