جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٣ - غزل ٤٨٢ مرغ دلم طايرى است، قدسى عرش آشيان

آنگاه در ميان بندگان خاصّ من وارد شو ودر بهشت مخصوصم درآ.).

خلاصه بخواهد بگويد: حقيقت من از عالم پاكى است واز اين زندان تن خاكى سير شده وملالت مى كشد. به گفته خواجه در جايى:

دوست، مرغ جان را در قفس تن براى مصلحتى قرار داده، وچون به موت اختيارى، ويا اضطرارى از عالم خاكى تجافى، ويا رهايى گيرد، به منزلگاهِ‌ «فَادْخُلِي فِي عِبادِي، وَ ادْخُلِي جَنَّتِي»[٢] ونيز: «وَ أَنَّ إِلى‌ رَبِّكَ الْمُنْتَهى‌»[٣]: (براستى كه سرانجام وفرجام [همه چيز] به سوى پروردگار توست.) باز خواهد گشت.

در جايى مى گويد:

مرغ دل ما، چون از اين جهان به مجاهدات، ويا موت اضطرارى جدايى گرفت، خود را در پيشگاه حضرت دوست، وجايگاهِ‌ «دَنا فَتَدَلَّى»[٥]: (نزديك شو وآنگاه.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٠٢، ص ٢٩٨.

[٢] - فجر: ٣٠- ٢٩

[٣] - نجم: ٤٢.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٧٢، ص ٤٠٩.

[٥] - نجم: ٨.