جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٠٠ - غزل ٥٠٧ اى كه با سلسله زلف دراز آمدهاى!

لذا مى گويد:

قربان جمال محبوبى گردم كه هيچگاه از ناز خود نمى كاهد ومقام عزّت خود را حفظ مى كند تا كسى دم از خود نزند. در جايى مى گويد:

از بيت ختم معلوم مى شود كه خواجه از توجّه ومراقبه به معشوق توبه نموده وسپس باز به مراقبه پرداخته. حضرت محبوب كه براى دلدارى او دگربار آمده تا ديدارش نصيب گرداند، به او خطاب فرموده كه: اى خواجه! چه شده دگربار به فطرت بازگشته، وتوبه از توبه نموده واز قشر به لُبّ پرداخته واز غفلت به مراقبه جمال ما مشغول گشته‌اى؟ گويا از مذهب زُهّاد وخرقه پوشان باز آمده وپشت به طريقه آنان كرده‌اى. در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٩٣، ص ١٦٣.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٠٦، ص ٢٣٨.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٤٩، ص ٢٠١.