جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٧١ - غزل ٥٠٢ اى در چمن خوبى، رويت چو گل خود رو

به حلاوت بخورم زهر، كه شاهد، ساقى است‌

به ارادت بكشم درد، كه درمان از اوست‌

زخم خونينم اگر بِهْ نشود، بِهْ باشد

خنك آن زخم كه هرلحظه مرا مرهم از اوست‌

بختِ جوان دارد، آن كه با تو قرين است‌

پير نگردد، كه در بهشتِ برين است‌

ديگر از آن جانبم، نماز نباشد

گر تو اشارت كنى، كه قبله چنين است‌

به كمند سر زلفت، نه من افتادم وبس‌

كه به هر حلقه زلف تو، گرفتارى هست‌

گر بگويم: كه مرا با تو سر وكارى نيست‌

در وديوار، گواهى بدهد كآرى هست‌[٣]

همه را گل به دست وما را خار

همه را بهره گنج وما را مار

يار در پيش وما قرينِ فراق‌

باده در جام وما انيسِ خمار

تويى نمونه نقش نگارخانه كُنْ‌

مكن صحيفه دل را سوادِ نقش ونگار