جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٨٩ - غزل ٤٩١ اى آفتاب، آينه دار جمال تو

آن كه پامال جفا كرد، چو خاك راهم‌

خاك مى بوسم وعُذرِ قدمش مى خواهم‌

من نه آنم كه به جور از تو بنالم، حاشا!

چاكرِ معتقد وبنده دولت خواهم‌

ذرّه خاكم ودر كوىِ توام وقت خوش است‌

ترسم اى دوست! كه بادى ببرد ناگاهم‌

بسته‌ام در خَمِ گيسوى تو امّيد دراز

آن مبادا، كه كند دستِ طلب كوتاهم‌

پير ميخانه، سحر، جام جهانْ بينم داد

واندر آن آينه، از حُسن تو كرد آگاهم‌[١]

چو دست بر سر زلفش زنم، به تاب رود

ور آشتى طلبم، بر سر عتاب رود

چو ماهِ نو، رَهِ نظّارگانِ بيچاره‌

زند به گوشه ابرو ودر حجاب رود

تو خود حجاب خودى، حافظ! ازميان برخيز

خوشا كسى كه دراين راه بى‌حجاب رود![٢]