جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٦٧ - غزل ٤٨٨ دلبر جانان من، برد دل وجان من

اى يوسف كنعانى وجان وهستى خواجه! تو را سلطنتِ مصرِ «إِنِّي جاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً»[١]: (براستى كه من جانشينى [براى خود] در زمين قرار مى دهم.) منزلگاه است، چرا در چاه عالم طبيعت مانده‌اى، از چاه بدر آى وبه مقام محمود محمّدى ٦ كه در جمال مليح ونمكين است، راه ياب؛ كه:

«وَأسأَلُهُ أنْ يُبَلِّغَنِى المَقامَ المَحْمُودَ لَكُمْ عِنْدَاللَّهِ.»

[٢]: (واز خدا مسئلت دارم كه مرا به مقام محمود وپسنديده اى كه شما در نزد او داريد، نايل گرداند.) ونيز رسول اكرم ٦ فرموده باشد:

٣٢٩٨

«كانَ يوُسُفُ عَلَيْهِ السَّلامُ أحْسَنَ، وَلكِنَّنى أمْلَحُ»

[٣]: (حضرت يوسف [٧‌] زيباتر بود، ولى من با نمك تر مى باشم.).

وممكن است بخواهد بگويد: اى محبوبى كه در ملاحت وجمال وكمال يكتايى، حجابم بركنار كن تا مشاهده‌ات نمايم. در جايى مى گويد:

ونيز در جايى مى گويد:

[١] - بقره: ٣٠.

[٢] - كامل الزيارات، ص ١٧٧.

[٣] - بحارالانوار، ج ١٦، ص ٤٠٨.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٧٠، ص ٢٧٧.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٧٢، ص ٢٧٨.