جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٦٤ - غزل ٤٨٨ دلبر جانان من، برد دل وجان من

اين غزل را خواجه با ترنّم عاشقانه اى سروده؛ ودر ضمن، بيان حال ومشاهده‌اى كه در گذشته داشته نموده، واظهار اشتياق وتمنّاى ديدار ديگرى را از حضرت دوست داشته (معنى هر بيت، در يك مصرع گنجانده شده.) مى‌گويد:

تجلّيات اسماء وصفاتى دل رباينده جانانم، مرا از جسم وعالم خيالى‌ام وجان غافل ساخت‌[١]؛ در جايى مى گويد:

ودر جايى مى گويد:

امّا تنها اين تجلّيات مرا قانع نخواهد نمود،

[١] - نكته بيت، در ذكر« دلبرِ جانان» است بدون« واو».

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢١٥، ص ١٧٩.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٥٨، ص ١٤٠.