جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٦٢ - غزل ٤٨٧ خوشتر از فكر مى وجام، چه خواهدبودن؟

از صداى سخن عشق، نديدم خوشتر

يادگارى كه در اين گُنبدِ دَوّار بماند[١]

بردم از رَهْ دل حافظ، به دف وچنگ وغزل‌

تا جزاى منِ بدنام، چه خواهد بودن؟

به ملازمان سلطان، كه رساند اين دعا را:

كه به شكر پادشاهى، ز نظر مران گدا را

همه شب در اين اميدم، كه نسيمِ صبحگاهى‌

به پيام آشنايى، بنوازد آشنا را

به خدا كه جرعه اى ده، تو به حافظِ سحر خيز

كه دعاى صبحگاهى، اثرى دهد شما را[٢]

هميشه پيشه من، عاشقى ورندى بود

دگر بكوشم ومشغولِ كار خود باشم‌

بُوَد كه لطفِ ازل، رهنمون شود حافظ!

وگرنه تا به ابد، شرمسارِ خود باشم‌[٣]