جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٥٤ - غزل ٥٢٧ اى دل! آن به كه خراب از مى گلگون باشى

دلق حافظ به چه ارزد، به مى‌اش رنگين كن‌

وآنگهش مست وخراب از سر بازار بيار[١]

مى‌زنم هر نَفَس از دست فراقت فرياد

آه! اگر ناله زارم نرساند به تو باد

تا تو از چشم منِ سوختهْ دل دور شدى‌

اى بسا چشمه خونين كه دل از ديده گشاد[٢]

حافظ! از فقر مكن ناله، كه گر شعر اين است‌

هيچ خوشدل نپسندد كه تو محزون باشى‌

حافظ! تو اين دعا زكه آموختى، كه يار

تعويذ كرد شعر تو را وبه زَرْ گرفت‌[٣]

خزينه دل حافظ زگوهر اسرار

به يُمن عشق تو، سرمايه جهانى داد[٤]

شعر حافظ در زمان آدم اندر باغ خُلد

دفتر نسرين وگل را زينت اوراق بود[٥]