جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٤٣ - غزل ٥٢٦ اى در رخ تو پيدا، انوار پادشاهى

ويااى رسول گرامى! (صلوات اللَّه وسلام عليك) كه به مقام عزّت حضرت محبوب راه يافته اى ودولت وصالت پايدار است؛ كه:

٣٥٦٦

«إلهى! هَبْ لى كَمالَ الإنْقِطاعِ إلَيْكَ ... فَتَصِلَ إلى‌ مَعْدِنِ العَظَمَةِ، وَتَصيرَ أرْواحُنا مُعَلَّقَةً بِعِزِّ قُدْسِكَ»

[١]: (معبودا! گسستن كامل از غير به سوى خويش را به من عطا نما ... [تا چشمان دل ما] به معدن عظمتت واصل گشته، وارواحمان به مقام پاك عزّتت بپيوندد.) ونيز:

٣٥١١

«إلهى! وَألْحِقْنى بِنُورِ عِزِّكَ الأبْهَجِ، فَأكُونَ لَكَ عارِفاً، وَعَنْ سِواكَ مُنْحَرِفاً.»

[٢]: (پروردگارا! ومرا به درخشانترين نورِ مقام عزّتت بپيوند، تا عارف وشناساى تو گردم، واز غير تو روگرداندم.).

ويااى معشوقى كه دولت وسلطنت وحكومتت زوال ناپذير است! كه:

٣٥١٢

«خَلَقَ جَميعَ ما خَلَقَ، وَلازَوالَ لِمُلْكِهِ، وَلَاانْقِطاعَ لِمُدَّتِهِ.»

[٣]: (همه مخلوقات را بيافريد، در حالى كه زوال ونابوديى براى سلطنت او نبوده، وپايانى براى مدّت [وهستى‌] او نيست.)

محبوبا! چگونه دعوى بى‌گناهى در پيشگاهت مى توانيم بنماييم، آنجايى كه آدم برگزيده ومخلَصت (به فتح لام) ٧ را، برق عصيان وترك اولى‌ گرفتار نمود؟! كه:

«وَ قُلْنا: يا آدَمُ! اسْكُنْ أَنْتَ وَ زَوْجُكَ الْجَنَّةَ، وَ كُلا مِنْها رَغَداً حَيْثُ شِئْتُما، وَ لا تَقْرَبا هذِهِ الشَّجَرَةَ، فَتَكُونا مِنَ الظَّالِمِينَ. فَأَزَلَّهُمَا الشَّيْطانُ عَنْها، فَأَخْرَجَهُما مِمَّا كانا فِيهِ»[٤]: (و [به يادآور هنگامى را كه‌] گفتيم: اى آدم! تو وهمسرت در بهشت سكنى گزينيد. واز آن به هر صورت كه بخواهيد گوارا بخوريد. و [لى‌] به اين درخت نزديك نشويد، تا مبادا از ستمكاران گرديد. آنگاه شيطان ايشان را از آن بلغزانيد پس از آنچه در آن بودند، بيرون آورد.) ونيز: «فَقُلْنا: يا آدَمُ! إِنَّ هذا عَدُوٌّ لَكَ وَ لِزَوْجِكَ، فَلا يُخْرِجَنَّكُما مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقى‌، إِنَّ لَكَ أَلَّا تَجُوعَ فِيها وَ لا تَعْرى‌، وَ أَنَّكَ لا تَظْمَؤُا فِيها.

[١] ( ١، ٢) اقبال الاعمال: ص ٦٨٧.

[٢] ( ١، ٢) اقبال الاعمال: ص ٦٨٧.

[٣] - بحارالانوار، ج ٤٣، ص ٣٦٣، از روايت ٦.

[٤] - بقره: ٣٦- ٣٥.