جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٩٦ - غزل ٥٢١ أتت روآئح رند الحمى وزاد غرامى
غزل ٥٢١ [: أتَتْ رَوآئِحُ رَنْدِ الحِمى وَزادَ غَرامى ...]
|
أتَتْ رَوآئِحُ رَنْدِ الحِمى وَزادَ غَرامى |
مَنِ المُبَلِّغُ عَنّى إلى سُعادَ سَلامى؟ |
|
|
پيام دوست شنيدن، سعادت است وسلامت |
فداىِ خاك دَرِ دوست باد، جانِ گرامى! |
|
|
بيا به شام غريبان وآب ديده من بين |
بسانِ باده صافى در آبگينه شامى |
|
|
إذا تَغَرَّبَ[١] عَنْ ذِى الأراكِ طآئِرُ خَيْرٍ |
فَلا تَفَرَّدَ عَنْ رَوْضِها أنينُ حَمامٍ |
|
|
خوشا! دمى كه در آيىّ وگويمت بسلامت: |
قَدِمْتَ خَيْرَ قُدُومٍ، نَزَلْتَ خَيْرَ مَقامٍ |
|
|
بسى نماند، كه روزِ فراق سرآيد |
رَأَيْتُ مِنْ هَضَباتِ الحِمى قِيامَ خِيامى |
|
|
من ار چه هيچ ندارم، سزاىِ خدمت شاهان |
زبَهْرِ كار صوابم، قبول كن به غلامى[٢] |
|
|
اميد هست كه زودت به كام خويش ببينم |
تو، شاد گشته به فرمان دهىّ ومن به غلامى |
|
|
بَعُدْتُ مِنْكَ وَقَدْصِرْتُ ذآئِباً كَهِلالٍ |
اگرچه روى چو ماهت، نديدهام به تمامى |
|
|
وَإنْ دُعيتُ بِنَجْدٍ وَصِرْتُ ناقِضَ عَهْدٍ |
فَما تَطَيَّبَ نَوْمى وَما اسْتَطابَ مَنامى |
|
|
چو سِلْك دُرِّ خوشاب است، نظمِ شعر تو حافظ! |
كه گاهِ لُطف، سبق مى برد زنظم نظامى |
|
[١] - اين كلمه به احتمال قوى به همين صورت است وبامعناى لغوى مناسبت بيشترى دارد، هر چند مرحوم قدسى در حاشيه به صورت« تَقَرَّبَ» نوشته ومعنى كرده است.
[٢] - در نسخه اى قديمى اين بيت نيز وجود دارد:
إذا مَرَرْتَ بِقَبْرى وَكُنْتُ فيهِ تُراباًوَجَدْتَ رآئِحَةَ الوُدِّ مِنْ رَميمِ عِظامى.
هر گاه بر قبر من بگذرى در حالى كه من در آنجا به خاك تبديل شده باشم- بوى محبّت را از استخوانهاى پوسيدهام خواهى يافت.