جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٧٥ - غزل ٥١٨ نصيب من چو خرابات كرده است اله

باشيد! كه دلها تنها به ياد خدا آرام مى گيرد.) ونيز:

٣٤٣٩

«يامَوْلاىَ! بِذِكْرِكَ عاشَ قَلْبى.»

[١]: (اى سرور من! دلم تنها به ياد تو زنده است.)، مرا با مدرسه وخانقاه چه كار؟ به گفته خواجه در جايى:

ونيز در جايى مى گويد:

اى خواجه! مرادت با گدايى در آنان كه در بارگاه دوست عمرى به گدايى بسر برده اند وبا توجّه داشتن به مشيّت الهى حاصل خواهد شد؛ كه:

«ماشآءَ اللَّهُ كانَ، وَ مالَمْ يَشَأْ لَمْ يَكُنْ.»

[٤]: (آنچه خدا خواست انجام مى شود وآنچه نخواهد صورت نمى گيرد.). در جاى مى گويد:

ونيز در جايى مى گويد:

[١] - اقبال الاعمال، ص ٧٣.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٢٦، ص ٢٥٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٢٧، ص ٣١٤.

[٤] - بحارالانوار، ج ٧٧، ص ١١٧، روايت ٨.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٢٣، ص ١٨٥.