جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٧٤ - غزل ٥١٨ نصيب من چو خرابات كرده است اله

پس:

من بنده همّتِ از خود گذشتگان وعاشقانى مى باشم، كه بى‌صبرانه طريقه اى را كه تشخيص داده اند مى پيمايند! جز دوست نمى شناسند واعتنايى به دنيا وآخرت ندارند، ومى گويند:

عمرى با خانقاهيان وگوشه گيران واهل عبادت قشرى سپرى نمودم، وعمرى هم با درس وكتاب. آنها نه تنها آرامشى به خواسته درونى‌ام نبخشيدند، كه «دلم زمدرسه وخانقاه گشت سياه» حال كه دانستم مرادم به مراقبه وتوجّه وياد دوست حقيقى حاصل مى شود وبه دست مى آيد؛ كه: «أَلا! بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ»[٢]: (آگاه.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٩٣، ص ١٦٣.

[٢] - رعد: ٢٨.