جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٦٠ - غزل ٥١٦ گر تيغ بارد، در كوى آن ماه

وممكن است خطابش با زاهد باشد. بخواهد بگويد: چنانچه مى خواهى با گفتارت از عاشقى ورندى‌ام باز دارى، ممكن نيست، به گفته خواجه در جايى:

ما مى دانيم تقوى‌ چيست، ولى نه آنچه تو مى گويى. بخت برگشتگانند كه دوست را رها كرده وتوجّه به زهد وعبادت خشك وقشرى وبى اخلاص ونعمتهاى بهشتىِ تنها مى نمايند. آيين تقوى‌ آن است كه بر طريق فطرت باشيم؛ لذا باز مى‌گويد:

ما را چه كار با شيخ وزاهد وگفتار وكردار آنان؟ جام باده كشيدن ومراقب جمال دوست بودن وزهد از ما سواى او گزيدن ما را بس است. اى شيخ وزاهد! با عاشقان او جز از جام باده وآنچه آنان را به او منعطف مى سازد، نگوييد وسخنان خود را كوتاه نماييد. در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٧٤، ص ٢٨٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٠٧، ص ٣٠١.