جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٥٢ - غزل ٥١٥ عيشم مدام است، از لعل دلخواه

٣٥٠٦

شُغْلٍ بِغَيْرِ طاعَتِكَ.»

[١]: (واز هر لذّتى بى‌ياد تو، واز هر آسايشى بى‌انس با تو، واز هر شادمانى ونشاطى جز قربت، واز هر كارى غير طاعتت، آمرزش مى طلبم.)

محبوبا! خود مى دانى ومحتاج شرح نيست كه در ايّام فراقت چه مى كشيدم، وچگونه اشك از ديدگان فرو مى ريختم، وچسان جانم به آتش فراقت شعله ور بود.

در جايى مى گويد:

لذا مى گويد:

معشوقا! در گذشته غم عشقت وقامت رعنايت نه تنها من كه سرو را هم خميده قامت نمود، ونديدن عارض وچهره زيبايت، ماه را به خسوف كشيد. الهى! كه كافر هم اينچنين روزگارى كه من ديدم نبيناد. در جايى مى گويد:

[١] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٥١.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٩٦، ص ١٦٥.