جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٤٢ - غزل ٥١٣ سحرگاهان، كه مخمور شبانه

اى خواجه! پس از نوشيدن مِىِ ديدار حضرتش، بر تو آشكار مى شود معمّاىِ معناىِ‌ «إِنِّي جاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً»[٢] ونيز: «إِنِّي أَعْلَمُ ما لا تَعْلَمُونَ»[٣]: (من از چيزهايى كه شما آگاه نيستيد، آگاهم.) وهمچنين: «وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها»[٤] امّا تحقيق آن بر هركس روشن نخواهد بود.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٨٤، ص ٩٣.

[٢] ( ٢، ٣) بقره: ٣٠.

[٣] ( ٢، ٣) بقره: ٣٠.

[٤] - بقره: ٣١.