جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١٨ - غزل ٥١٠ دامن كشان همى شد در شرب زر كشيده

ونيز در جايى مى گويد:

اى محبوب برگزيده عاشقان! تا مى توانى با ايشان خوش رفتار باش، وبا عتاب رفتار مكن؛ دنيا را وفايى نيست، نيكيها به جا مى ماند. (سخنى است عاشقانه به صورت گفتار عُشّاق مجازى با معشوقه‌هاى ظاهرى.) خلاصه بخواهد بگويد:

اين اطاعت وپيروى رسول اللَّه ٦ وخواجه عالم بود كه مرا به ديدار گذشته‌ام نايل ساخت؛ كه مى فرمود: «إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي، يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ»[٤]: (اگر خدا را دوست داريد، از من پيروى نماييد، تا خداوند شما را دوست بدارد.) ونيز: «اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَ لِلرَّسُولِ إِذا دَعاكُمْ لِما يُحْيِيكُمْ، وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَ قَلْبِهِ ...»[٥]: (هنگامى كه خدا.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٢٩، ص ٢٥٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣١٩، ص ٢٤٦.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٣، ص ٣٤٤.

[٤] - آل عمران: ٣١.

[٥] - انفال: ٢٤.