جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٠٣ - غزل ٥٠٨ چراغ روى تو را، شمع گشت پروانه

معشوقا! عقلى كه در گذشته ديوانگان عشق را منع از عشق ورزى به تو مى‌فرمود، ومى گفت: شما كجا مى توانيد به او راه يابيد؛ چون نسيمهاى الطافت را از لابلاى كثرات وملكوت آنان استشمام نمود، وى هم ديوانه‌ات گشت؛ كه:

٣٤٧٢

«وَلَأسْتَغْرِقَنَّ عَقْلَهُ بِمَعْرِفَتى، وَلَأقُومَنَّ لَهُ مَقامَ عَقْلِهِ.»

[٢]: (وهر آينه، عقل او [عامل به رضاى خود] را غرق در معرفت وشناخت خود ساخته، وخود به جاى عقل او قرار خواهم گرفت.) وبه گفته خواجه در جايى:

ونيز در جايى مى گويد:

ودر جايى هم مى گويد:

نسيمهاى جان فزاى مژده ديدارت، شمع وجود مرا، خاموش نمود وبه فنايم راهنما شد و پروانه وصالم بخشيد. در جايى پس از دست يافتن به ديدار محبوب مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣١٨، ص ٢٤٥.

[٢] - وافى، ج ٣، ابواب المواعظ، باب مواعظاللَّه سبحانه، ص ٤٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٤، ص ٦١.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٨٩، ص ٣٥٣.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٤٨، ص ٢٦٤.