جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٩١ - غزل ٥٠٦ اى از فروغ رويت، روشن چراغ ديده

خواجه با توصيف حضرت محبوب در اين غزل، در مقام اظهار اشتياق به وصال دوباره او بوده، لذا در چند بيت آخر به شكايت وگله از هجران پرداخته. مى‌گويد:

اى معشوقى كه نور جمالت روشنايى بخش ديده دل عاشقان مى باشد؛ كه:

٣٨١٩

«يا مَنْ أنْوارُ قُدْسِهِ لِأبْصارِ مُحِبّيهِ رآئِقَةٌ، وَسُبُحاتُ وَجْهِهِ لِقُلُوبِ عارِفيهِ شآئِقَةٌ! يامُنى‌ قُلُوبِ المُشْتاقينِ! وَيا غايَةَ آمالِ المُحبِّينَ!»

[١]: (اى خدايى كه انوار قدسش به چشم دوستانش در كمال روشنى، وانوار روى [واسماء وصفات‌] اش بر قلوب عارفان او، شوق آور ونشاطانگيز است، اى آرزوى دل مشتاقان! واى نهايت آمال دوستان!) ونيز:

٣٣٩٠

«أنْتَ الَّذى أشْرَقْتَ الأنْوارَ فى قُلُوبِ أوْلِيآئِكَ، حَتّى‌ عَرَفُوكَ وَوَحَّدُوكَ [وَجَدُوكَ‌].»

[٢]: (تويى كه انوار را در دل اوليائت تابانيدى تا به معرفت وشناسايى وتوحيدت نائل آمدند [يا: تو را يافتند].) ..

واى محبوبى كه چشم خمارآلود ومست وجذّاب و جمالت در زيبايى بى‌نظير است؛ كه:

٣٤٠٦

«يا مَنْ تَجلّى‌ بِكَمالِ بَهآئِهِ! فَتَحَقَّقَتْ عَظَمَتُهُ الإسْتِوآءَ.»

[٣]: (اى خدايى كه با نهايت فروغ وزيبايى جلوه نمودى تا اينكه عظمتت تمام مراتب وجود را فرا گرفت.) و اى آن كه:

[١] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٩- ١٤٨.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٩.

[٣] - اقبال الاعمال، ص ٣٥٠.