جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٨٨ - غزل ٥٠٥ از من جدا مشو، كه توام نور ديدهاى

دعايى است عاشقانه، مى‌خواهد بگويد: الهى! ديدار جمالت همواره برايم مستدام باد؛ كه:

٣٤٥٥

«إلهى! لاتَحْجُبْ مِشْتاقيكَ عَنِ النَّظَرِ إلى‌ جَميلِ رُؤْيَتِكَ.»

[٢]: (معبودا! ... مشتاقانت را از نگريستن به ديدار زيبايت محجوب مگردان.)

اى مفتى زمان! واى آن كه مى خواهى مرا از عشق ورزى به محبوبِ سراپا جمالم برحذر دارى! مرا واگذار، چنانچه او را چون من ديده بودى، از اويم بازنمى داشتى «معذور دارمت، كه تو او را نديده‌اى»، در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٦٥، ص ٣٣٩.

[٢] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٤.