جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٨٧ - غزل ٥٠٥ از من جدا مشو، كه توام نور ديدهاى

محبوبا! چنان جمالت عاشقان را به خود جذب نموده، كه نمى توانند صبر بر فراقت داشته باشند ودست از دامن لطفت بردارند وبرقرارىِ مشاهداتت را طالب نباشند؛ كه:

٣٧٢٠

«إلهى! مَنْ ذَا الَّذى ذاقَ حَلاوَةَ مَحَبَّتِكَ، فَرامَ مِنكَ بَدَلًا؟! وَمَنْ [ذَا] الَّذى أنِسَ بِقُرْبِكَ، فَابْتَغى‌ عَنْكَ حِوَلًا؟!.»

[١]: (بارالها! كيست كه شيرينى محبّت تو را چشيد وجز تو را خواست؟! وكيست كه با مقام قرب تو انس گرفت واز تو روى گردان شد.) در نتيجه با اين بيان خبر از حال خود داده وبخواهد بگويد:

معشوقا! جمالت كه در حُسن و جمال دلربايى به نهايت خوبى رسيده، الهى كه از چشم زخم بر حذر باشد! به گفته خواجه در جايى:

[١] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٢٤، ص ٢٤٩.