جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٤٩ - غزل ٥٠٠ مرا چشمى است خون افشان، ز چشم آن كمان ابرو

مرا چشمى است خون افشان، ز چشمِ آن كمان ابرو

جهان پر فتنه مى بينم، از آن چشم واز آن ابرو

غلامِ چشمِ آن تُركم، كه در خوابِ خوش مستى‌

نگارينْ گلشنش، روى است ومشكين سايبان، ابرو

هلالى شد تنم زين غم، كه با طُغراىِ مشكينش‌

كه باشد مَهْ، كه بنمايد، زطاقِ آسمان، ابرو؟

هميشه چشم مستش را، كمانِ حُسْن در زِهْ باد!

كه از پشتىِّ تير او، كشد بر مَهْ كمان، ابرو

روانِ گوشه گيران را، زحُسنش طُرْفه گلزارى است‌

كه بر طرف سمنزارش، همى گردد چمان، ابرو

رقيبان غافلند از ما، كز آن چشمِ سِيَهْ هر دم‌

هزاران گونه پيغام است وحاجبْ درميان ابرو

دگر حور وپرى را كس، نگويد با چنين حُسنى‌

كه آن را اين چنين چشم است واين را آنچنان ابرو

تو كافر دل نمى بندى، نقابِ زُلف ومى ترسم‌

كه محرابم بگرداند، خَمِ آن دلستان ابرو

اگرچه مرغ زيرك بود، حافظ در هوادارى‌

به تيرِ غمزه، صيدش كرد چشمِ آن كمان ابرو