جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٤٤ - غزل ٤٩٩ گلبن عيش مى دمد، ساقى گلعذار كو؟

گويا روزگار هجران خواجه به درازا كشيده، كه در اين غزل با بيانات مختلف تمنّاى ديدار حضرت دوست را نموده، مى‌گويد:

فصلى كه همه مظاهر عالم در عيش وطراوت مى باشند فرا رسيد، وباد بهار وزيدن گرفت؛ امّا نفحات جانبخش مشاهدات وتجلّيات يار من نوزيد، ومرا شادمان نساخت. بخواهد بگويد:

٣٧٣١

«إلهى! مَنِ الَّذى نَزَلَ بِكَ مُلْتَمِساً قِراكَ، فَما قَرَيْتَهُ؟! وَمَنِ الَّذى أناخَ بِبابِكَ مُرْتَجِياً نَداكَ، فما أوْلَيْتَهُ؟! أيَحْسُنُ أنْ أرْجِعَ عَنْ بابِكَ بِالخَيْبَةِ مَصْرُوفاً، وَلَسْتُ أعْرِفُ سِواكَ مَوْلىً بِالإجْسانِ مَوْصُوفاً؟!»

[١]: (معبودا! كيست كه به التماس پذيرايى‌ات بر تو فرود آمد وميهمانى‌اش ننمودى؟! وكيست كه به اميد بخششت به درگاه تو مقيم شد وبه او احسان ننمودى؟! آيا سزاوار است به نوميدى از درگاهت برگردم با آنكه جز تو مولايى كه موصوف به احسان باشد نمى شناسم؟!) وبگويد:

[١] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٤.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣، ص ٤٦.