جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٢٣ - غزل ٤٩٦ تاب بنفشه مى دهد، طره مشكساى تو

پروانه را، زشمع بود سوزِ دل، ولى‌

بى شمع عارض تو دلم را بُوَد گداز[١]

دشمن ودوست‌گو: بگو هر غرضى كه ممكن است‌

جورِ همه جهانيان، مى‌كشم از براى تو

سر سوداىِ تو اندر سَرِ ما مى گردد

تو ببين در سر شوريده، چه ها مى گردد

هر كه دل در خَمِ چوگانِ سر زلف تو بست‌

لاجرم، گوىْ صفت، بى سروپا مى گردد

از جفاى فلك وغصّه دوران، صد بار

بر تنم پيرهنِ صبر، قبا مى گردد[٢]

منم كه شهره شهرم به عشق ورزيدن‌

منم كه ديده نيالوده‌ام به بد ديدن‌

وفا كنيم وملامت كشيم وخوش باشيم‌

كه در طريقت ما، كافرى است رنجيدن‌[٣]

خرقه زهد وجام مى، گرچه نه در خورِ هم‌اند

اين همه نقش مى زنم، در طلبِ وفاى تو