جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٨١ - غزل ٣٧٠ هزار دشمنم ار مى كنند قصد هلاك

و در جايى مى گويد:

محبوبا! آنچه با بنده‌ات مى كنى، صلاح و خيرش را در آن مى دانى، لذا زخم تو بهتر است از مرهم ديگران، و زهر تو از ضدّ زهر و معالجه كننده سمّ (كه ترياقش مى‌گويند) بهتر است. اقتضاى عبوديت هم آن است كه خواسته تو را پذيرا باشيم تا به بندگى‌ات بنوازى. به گفته خواجه در جايى:

و نيز در جايى مى گويد:

اصولًا هر فردى از افراد بشر عادى، به ديده نابيناى خود، خدا و اسماء و صفاتش را تصوّر مى كند، ولى او نه چنان است كه پنداشته مى شود؛ لذا حضرت دوست خود را منزّه از توصيف چنين افرادى مى داند و مى گويد: «سُبْحانَهُ وَ تَعالى‌ عَمَّا يَصِفُونَ!»[٤]: (پاك و منزّه است خدا، از آنچه توصيفش مى نمايند!- مى‌گويد: «فَسُبْحانَ اللَّهِ رَبِّ الْعَرْشِ عَمَّا يَصِفُونَ!»[٥]: (پس پاك و منزّه است خدا، پروردگار عرش از آنچه توصيفش.

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٧٦، ص ٨٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١١٧، ص ١١٤.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٢٧، ص ١٢٠.

[٤] - انعام: ١٠٠.

[٥] - انبياء: ٢٢.