جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٤٥ - غزل ٣٩٥ تا سايه مباركت افتاد بر سرم

لذا مى گويد:

معشوقا! آن قدر مشتاق ديدارت هستم، كه اگر به خيالم در خواب آيى و جمالت مصوّرم گردد، ديگر بيدارى را اختيار نخواهم نمود تا بازت ببينم.

به گفته خواجه در جايى:

و لذا باز مى گويد:

اى دوست! چنان فريفته‌ات گشته‌ام، كه طالب آنم در غم عشقت عمر به پايان برم و از تو دست نكشم؛ كه:

٢٧٩٦

«وَأسْتَغْفِرُكَ مِنْ كُلِّ لَذَّةٍ بِغَيْرِ ذِكْرِكَ، وَمِنْ كُلِّ راحَةٍ بِغَيْرِ انْسِكَ، وَمِنْ كُلِّ سُرُورٍ بِغَيْرِ قُرْبِكَ.»

[٣]: (و از هر لذّت و خوشى به غير يادت، و از هر راحتى به غير انس با تو، و از هر سرور و شادمانى به غير قرب و نزديكى‌ات آمرزش مى طلبم.).

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٠٣، ص ٢٣٦.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٧٥، ص ٨٧.

[٣] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٥١.