جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٦٦ - غزل ٤١٣ دوش بيمارى چشم تو ببرد از دستم

معشوقا! فريفتگى‌ام به تو و آب حيات گرفتنم از لب حيات بخشت، امروزى و اين جهانى نيست. در ازَلم چون اخذ ميثاق نمودى و «وَ أَشْهَدَهُمْ عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ: أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ»[١]: (و آنان را بر خودشان گواه گرفت كه: آيا من پروردگار شما نيستم؟!) فرمودى، و به شهودت، «بَلى‌، شَهِدْنا»[٢]: (بله، گواهى مى دهيم.) گفتم، و به خود آشنايم كرده و مست ديدارم نمودى. امروز هم كه پرده از اين سرّ بر مى دارى، همان حقيقت و لذّت را مى يابم. منتهى، غفلت و توجّه به عالم بشريّت، مانع و حاجب آن مشاهده گشته بود. به گفته خواجه در جايى:

و نيز در جايى مى گويد:

[١] ( ١، ٢) اعراف: ١٧٢.

[٢] ( ١، ٢) اعراف: ١٧٢.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٧١، ص ٢١٥.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٦٨، ص ٢١٤.