جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٤٦ - غزل ٣٩٥ تا سايه مباركت افتاد بر سرم

در جايى مى گويد:

اى دوست! آن شبى كه پس از مفارقتها، ديده دل مرا به ديدارت روشن نمودى، آتشى از عشقت چون شمع در دلم برافروختى، كه ناملايمات و ظلمتهاى ايّام هجرانم را چاره نمودى.

در نتيجه بخواهد بگويد: باز جلوه اى بنما، تا از ناراحتى برهم. به گفته خواجه در جايى:

كجا طبيبهاى ظاهرى مى توانند درد درونى مرا مداوا كنند؟ دردمندى من از فراق دوست، و خسته خاطرى‌ام از بى‌عنايتى او مى باشد. جز ديدارش چيزى مرا مداوا نمى‌كند. و در واقع بخواهد بگويد: مداواى درد من، وصل اوست. در جايى مى گويد:

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٩٢، ص ٢٩٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٦١، ص ٢٧٢.