جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٠ - پيام نسيم سروده اى از علامه طباطبائى قدس سره

گذر ز دانه و دام جهان و خويش مباز

كه مرغ با پر آزاد مى كند پرواز

به كوه پايه «زان» بامداد با ياران‌

كه دور باد دل پاكشان ز سوز و گداز

چه گويمت كه چه مى گفت باد مشك فشان‌

كه مى گشود به گفتار خود هزاران راز

ز من نيوش و مياسا در اين دو روز جهان‌

كه پيش روى تو راهى است سخت دور و دراز

درختهاى كهنسال «ورس» بر سر كوه‌

كه ديده اند به دامان كوه بس تك و تاز

به گوش هوش شنيدم كه دوش مى گفتند

كه همچو ناله نى بودشان نوا و نواز

بسى دميده در اين جويبار سبزه نغز

بسى شكفته در اين بوستان شكوفه ناز

بسى چميده در اين كوهسار كبك درى‌

بسى رميده به آن اهوان مشگ انداز

بسى گذشته از اين شاهراه راه روان‌

كه بود باد بيابان نوردشان دمساز

به خويش آى و تماشاى پيشتازان كن‌

كه هيچ نايد از اين كاروان راه آواز

نشان مهر كه ديده است در سراى سپنج‌

جهان به كس ننمايد دو روز چهره باز

همى برد پى امروز آنچه در ديروز

همى كند به سرانجام آنچه در آغاز

به ساز و سوز بهار و خزان شكيبا باش‌

به تنگناى جهان باش «ورس» را بناز

به هرزه راه مپيما و خويش خسته مساز

كه پيش پاى تو باشد بسى نشيب و فراز