جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٢ - غزل ٣٦٤ زبان خامه ندارد سر بيان فراق

اى دوست! امواج شوق ديدارت نزديك است كه كشتى عمر مرا به درياى بيكران فراق بسپارد و غرق سازد و به هلاكت مبتلا گردم.

كنايه از اينكه: به اين قطع اميد از همه جز تو نموده عنايتى بنما، و با نگاهى از دست فراقت رهايى بخش.

به گفته خواجه در جايى:

با اين همه:

نه تنها بحر بيكران فراق نزديك است كه كشتى عمرم را در امواج خود غرق نمايد، كه فلك هم چون مرا به عشق دوست مبتلا ديد، زمام صبر مرا به دست فراق داد، تا بر آن صابر باشم. چگونه عاشق مى تواند صابر نباشد بر آنچه دوست براى او خواسته؟.

در جايى مى گويد:

و در جاى ديگر مى گويد:

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٥٦، ص ٢٠٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠٧، ص ١٠٩.