جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٠٩ - غزل ٣٧٥ خوش خبر باش اى نسيم شمال

گويا خواجه و دوستان هم مرامش را هجران به طول انجاميده به گونه اى كه اكثر آنان به تدريج ميدان عشق به محبوب را خالى گذاشته، و عدّه كمى به مقصد راه يافته‌اند. وى در اين غزل از هر دو دسته سخن به ميان آورده، و گويا خود او از آنانى كه استشمام پايان يافتن روزگار فراق را مى نموده لذا مى گويد:

اى نسيمهايى كه از كوى جانان خبر وصال او را به من مى آوريد! واى نفحاتى كه مژده ديدارش را مى دهيد! خوش خبر باشيد، از محبوب من چه خبر؟ و از ياران و عشّاق طريق چه مى دانيد؟ همسايگان ما در سير كجايند و حالشان چگونه است و در چه مقام و منزلتى مى باشند؟.

خلاصه با اين بيان اظهار اشتياق به ديدار دوست مى نمايد. در جايى مى گويد:

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٦٦، ص ٣٤٠.