جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٤٣ - غزل ٤٠٩ دردم از يار است و درمان نيز هم

محبوبا! كجا مى توان به روزگار و كار جهان اعتمادى نمود، كه بمانم و از تو بهره‌مند گردم؟ و كجا معلوم است كه تو همواره به من لطف داشته باشى؟.

كنايه از اينكه: بيا و عنايتى فرما، مِىْ بيار و به ديدارت خوشنودم گردان. به گفته خواجه در جايى:

ممكن است خواجه بخواهد با اين بيان دلدارى به خود بدهد و بگويد؛ همان طورى كه شب وصالت سپرى شد، ايّام هجران نيز سپرى خواهد شد، و باز به ديدار دوست نايل خواهى گشت.

در غزلى خبر از پايان يافتن روزگار هجران خود داده و مى گويد:

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٩، ص ٧٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٤١، ص ٢٦٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٠٢، ص ١٧٠.