جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٥٣ - غزل ٤١١ در نهانخانه عشرت صنمى خوش دارم

پيش از اينت، بيش از اين غمخوارىِ عُشّاق بود

مهر ورزىِّ تو با ما، شهره آفاق بود

سايه معشوق اگر افتاد بر عاشق چه شد؟

ما به او محتاج بوديم، او به ما مشتاق بود[١]

ور تو زين دست، مرا بى‌سر و سامان دارى‌

من به آهِ سحرت، زلف، مشوَّش دارم‌

رواقِ منظرِ چشمِ من، آشيانه توست‌

كرم نما و فرودآ، كه خانه، خانه توست‌

من آن نِيَم، كه دهم نقدِدل به هر شوخى‌

دَرِ خزانه، به مُهر تو و نشانه توست‌[٢]

داده‌ام بازِنَظَر را، به تَذَرْوى پرواز

باز خواندمگرش، بخت وشكارى بكند

كو كريمى؟ كه ز بزم طربش، غمزده‌اى‌

جرعه اى دركشد و دفعِ خمارى بكند[٣]

عاشق و رندم و ميخواره به آواز بلند

اين همه منصب از آن، شوخ پريوش دارم‌