جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٨٩ - غزل ٣٧١ اگر به كوى تو باشد مرا مجال وصول

خراب تر ز دلِ من، غم تو جاى نيافت‌

كه ساخت در دل تنگم قرار، گاهِ نزول‌

در غم خويش چنان شيفته كردى بازم‌

كز خيال تو به خود باز نمى پردازم‌

عهد كردى كه بسوزى ز غم خويش مرا

هيچ غم نيست، تو مى سوز كه من مى سازم‌[١]

به درد عشق بساز و خموش شو حافظ!

رموزِ عشق مكن فاش، پيشِ اهل عقول‌

خِرَد هر چند نقدِ كاينات است‌

چه سنجد پيش عشق كيميا كار؟!

سكندر را نمى بخشند آبى‌

به زور و زَرْ ميسّر نيست اين كار

به مستوران مگو اسرار مستى‌

حديثِ جان مپرس از نقش ديوار[٢]