جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٧٦ - غزل ٤٠٠ حاشا كه من به موسم گل ترك مى كنم

تجلّيات محبوب حقيقى در سحرگاهان؟ تا گله‌هاى ايّام فراق را به آنان بنمايم، و با بخت خجسته‌ام از طالع فرخنده خويش سخن برانم و بگويم:

و به گفته خواجه در جاى ديگر:

اى دوست! زمانه وفا ندارد و در گذر است، تنها خوبيها مى ماند، مرا از عنايات و مشاهداتت محروم مگردان. پادشاهان رفتند، نيكيهاى آنان بجا ماند. در ساقى نامه خود مى گويد:

محبوبا! از نامه سياه آن كس بايد بترسد كه به الطاف معشوقش آگاه نباشد؛ و:

«وَ إِنَّ رَبَّكَ لَذُو مَغْفِرَةٍ لِلنَّاسِ عَلى‌ ظُلْمِهِمْ»[٤]: (و مسلّماً پروردگار تو نسبت به مردم- با.

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٤، ص ٦٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٢٦، ص ١٢٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، ص ٤٤٨.

[٤] - رعد: ٦.